Vooruit-exe

Ons jaarlijks festival the game is up! zit erop. Tien dagen lang hebben we min of meer getracht de wereld te redden. Om vast te stellen dat dit een ontzettend moeilijke opdracht is. Kunstenaars hebben geen adequate remedies om de wereldproblemen aan te pakken. Dat wisten we eigenlijk voor we eraan begonnen. Maar kunstenaars zijn wel erg goed geplaatst om vragen scherp te stellen, problemen aan de oppervlakte te brengen en ons met associaties en nieuwe perspectieven anders naar problemen te laten kijken.

Our annual festival the game is up! is over. For ten days, we tried to save the world, but we can only conclude that this is an extremely difficult task. Artists don’t have adequate remedies to solve global problems. We already knew this before the festival started. But what artists can do is ask the right questions, expose problems and offer us a new view on certain problems.

Het festival werd dan ook een avontuurlijke rollercoaster ride met theater, performance, dans, een tentoonstelling, concerten en talks die de gedachten stimuleerden. Dat bleek te werken. Enthousiaste reacties bij het werk van de Franse kunstenaars en performers Halory Goerger en Antoine Defoort, die planten inzetten voor oneigenlijke doeleinden. Al evenveel enthousiasme over het Franse Vivarium Studio van regisseur Philippe Quesne, die in ‘La Mélancolie des Dragons’ een bende hardrockers laat vastrijden in de sneeuw. Bevreemdend maar bevrijdend theater! Trouwens, bij de opening van het festival lanceerden zij met een cosmonauteninterventie een nieuw boekje onder de titel ‘thinking about the end of the world in costume by the sea’—een papieren versie van hun universum.

The festival was a thrilling roller coaster ride with theatre, performance art, dance, an exhibit, concerts and talks that stimulated our minds. This proved quite effective. The public loved the performance by artists and performers Halory Goerger and Antoine Defoort, who used plants for all things they weren’t made for. La Mélancolie des Dragons by Vivarium Studios was also warmly received by the audience. In the piece, director Phillippe Quesne shows us a gang of hard rockers stranded in the show. Extraordinary, yet liberating theatre. With their book, ‘thinking about the end of the world in costume by the sea’, which they launched at the beginning of the festival with a cosmonaut intervention, Vivarium presented the paper version of their universe.

De Amerikaanse theatergroep Sponsored by Nobody verdeelde met de première van hun voorstelling ‘W.M.D. (just the low points)’ het publiek in lovers en haters. Begrijpelijk, want het gezelschap houdt zich niet op in nuances en geeft iedereen de volle laag. Naar verluidt kon de aanwezige minister van Cultuur Bert Anciaux de voorstelling wel smaken. In de tweede week werkte Antonia Baehr met ‘Lachen’ ongewild op de lachspieren en greep de voorstelling ‘Not about everything’ van de nog jonge Amerikaanse choreograaf en danser Daniel Linehan menigeen naar de keel. Misschien was het wel deze jonge snaak die de twijfels omtrent de noodzaak, de relevantie en de efficiëntie van kunst om de wereld te redden het scherpst verwoordde… Zonder meer een heftige ervaring.

With the premiere of their performance ‘W.M.D. (just the low points)’ American theatre company Sponsored by Nobody divided the audience in lovers and haters. Logical, if you consider that the company isn’t interested in nuance, instead presenting a very confrontational piece. Apparently, Flemish Minister for Culture, Bert Anciaux, who was present, quite enjoyed the performance. In the second week, Antonia Baehr caused unintended laughter with her performance ‘Lachen’, while ‘Not about everything’ by young American choreographer and dancer Daniel Linehan moved many to tears. Maybe it was this young chap who formulated doubts about the necessity, relevance, and the efficiency of art most sharply. An ultimately gripping performance.

Eén van de strategieën in het festival was de straatguerrilla. Het publiek komt niet naar het festival, het festival gaat naar het publiek. Zo gingen beeldend kunstenaars Kaltwasser & Köbbelring aan de slag met autocondooms en organiseerden ze een tochtje door de Gentse binnenstad met hun uit auto-onderdelen gefabriceerde fietsen. En al wie er in het café van Vooruit heeft gezeten in die tien utopische dagen, kon er niet naast kijken: hun crashende houten Porsche Cayennes werden de publiekslieveling van het festival.

Reverse Grafitti artiest Moose sierde enkele vervuilde stadsmuren met zijn vegetale patronen: spuit het vuil selectief weg en een vuile muur krijgt prachtige motieven. De Israëlische componst en muzikant Dror Feiler trok op de openingsavond de stad in met zijn compositie voor fanfare en… vuilniskar. De Amerikaanse Natalie Jeremijenko hield de consultaties voor haar environmental Health Clinic op het drukke rond punt bij Sint-Jacobs.

One of the strategies adopted by the festival was the street guerrilla. Instead of the audience visiting the festival, the festival visited the audience. Visual artists Kaltwasser & Köbberling distributed car condoms and organized a trip through the city of Ghent on their bikes made out of recycled car parts. And if you visited the Café in those ten days of Utopia, you surely noticed their two crashed Porsche Cayennes, which became the darlings of the public during the festival.

Reverse Graffiti artist Moose decorated a few dirty city walls with his vegetal patterns. By removing dirt selectively, he obtained wonderful results. Israeli composer and musician Dror Feiler took to the streets on the festival’s opening night with his compositions for a brass band and…dustcart. Natalie Jeremijenko from the States set up her environmental Health Clinic on the busy roundabout in the Sint-Jacobs area.

Hoewel we nog niet helemaal bekomen zijn van de voorbije editie, denken we toch al aan volgend jaar. De plannen zijn nog embryonaal, maar een werktitel is er al: “don’t tell me the truth”. We willen gaan grasduinen op de grens tussen waarheid en leugen, tussen feit en fictie, tussen rapportering en manipulatie van informatie.

Although we haven’t entirely recovered from the previous edition, we are already thinking about next year. The plans are still very much in an embryonic stage, but we can already announce the working title: “don’t tell me the truth”. The idea is to explore the thin line between truth and lie, fact and fiction, reporting information and manipulating it.