Vooruit-exe

We willen u van harte uitnodigen om een voorstel in te dienen voor de conferentie Tickle Your Catastrophe! die zal plaatsvinden op 6 en 7 maart 2009 in Vooruit, als onderdeel van het kunstenfestival the game is up!. De conferentie is een gezamenlijk initiatief van Universiteit Gent, KASK, Vooruit en NGE, zie catastrophe.ugent.be.

We cordially invite you to submit a proposal for the Tickle Your Catastrophe! conference, which will take place from 6 to 7 March 2009 at the Vooruit Arts Centre, in Ghent, Belgium, during the arts festival The Game is Up! . This conference is a joint initiative of the NGE (Dutch Aesthetics Society), Ghent University, the KASK (Ghent Royal Academy of Fine Arts) and Vooruit. Check out our website on catastrophe.ugent.be.

Welke rol speelt de catastrofe vandaag in de filosofie, kunst en wetenschap? Rampscenario’s waren altijd al een onderdeel van het culturele bewustzijn. Maar bij het begin van een nieuw millennium lijkt de catastrofe een nieuwe gedaante te krijgen: dreigende uitputting van oliebronnen en bijgevolg de implosie van de breekbare wereldeconomie; terrorisme; beurscrashes; de bevolkingsexplosie; nieuwe epidemieën…

Which role does the catastrophe play in philosophy, art and science today? Although worst-case scenarios have always been part of our cultural identity, the catastrophe has taken on a different form at the beginning of the new millennium. The impending depletion of the world’s oil resources and the implosion of the global economy, international terrorism, the breakdown of the financial market, overpopulation, new epidemics…

Niet alleen groeit het besef dat een ramp in de nabije toekomst reëel en onafwendbaar is, tegelijk wordt duidelijk dat de oorzaken van deze catastrofen niet zozeer buiten ons liggen (bij een gril van de natuur, het noodlot of goddelijke wilsbeschikking) maar bij onszelf gezocht moeten worden. En vooral: dat wij daar in ons eentje helemaal niets aan kunnen veranderen. Tickle your Catastophe! wil zich niet wentelen in doem en pessimisme maar het hedendaags beeld van de catastrofe ondervragen. Wat betekent de catastrofe in filosofie, kunst en wetenschap – in het licht van morgen en in vergelijking met de schaduwen uit het verleden. Verlamt het beeld van de catastrofe ons van angst of is het een gezellig gruwelende uitlaatklep? Is het een doodswens of is het een ideaal excuus voor een zwelgen in genot hier en nu? Schenkt het de illusie van een zelfgekozen ondergang of dwingt het om nu te handelen, nog net voor het te laat is?

Not only have we become increasingly aware that the threat of a catastrophe is real and inevitable, we also realize that we are not exactly innocent when we consider the causes of these catastrophes, and therefore cannot blame divine providence, fate or forces of nature. Yet we know that we alone cannot change the world. Tickle Your Catastophe! doesn’t want to wallow in doom and pessimism, but wants to question our idea of a catastrophe. What is its significance in philosophy, art and science when we shed the light of tomorrow on it, and when we compare it to the shadows of the past? Does this vision paralyse us with fear or can we see it as a comforting release? Do we have a death wish or do we simply see it as a great excuse to embrace hedonism in the here and now? Does it offer us the illusion of a chosen downfall or does it force us to act and take up responsibility, right before it is too late?

Om dit veelkoppig thema te lijf te gaan, zetten we twee antagonistische beelden van de ondergang voorop. Als vertrekpunt, om de gedachten te prikkelen, als houvast of om nooit naar terug te keren.

To face this many-headed monster, we will start with the introduction of two antagonistic images of our downfall. We use them as a starting point, to stimulate our mind, as something to go on, or never to return to.

THEMA

1# De zadenkluis van Spitsbergen

Op de eilandengroep Spitsbergen (Noorwegen) werd in 2007 de ‘Svalbard Global Seed Vault’ geopend of beter: gesloten. Sindsdien wordt diep in de arctische rotsen in een ondergrondse kluis een specimen bewaard van het zaad van miljoenen planten om de diversiteit aan gewassen te behouden in het geval van een globale crisis. Dit futuristisch uitziend complex dat elke mogelijk komende catastrofe, van globale opwarming van het klimaat tot een ‘nucleaire holocaust’ moet weerstaan, is een soort tijdsmachine die ons in staat moet stellen na de ramp de tijd terug te spoelen. De zadenkluis roept pertinente vragen op. Kunnen we ons zo een ‘ark van Noah’ voorstellen voor filosofische ideeën, wetenschappelijke theorieën en kunstwerken? Wat is het statuut van meesterwerken of van de canon in het licht van de catastrofe? Maar ook: wat willen we voor een toekomstige generatie zeker niet bewaren? Wat is plant en wat is onkruid? Wordt het spelen met de idee van een nieuw begin, de toekomst-na-de-toekomst, niet gevoed door de machteloosheid en het gebrek aan initiatief om nu in te grijpen op het politiek, ecologisch of economisch vlak? Worden we zo gegijzeld door de trauma’s van het verleden dat we niet meer durven dromen en alleen nog proberen te redden wat we dreigen te verliezen? Is ook de kunst tot immobilisme veroordeeld, opgesloten achter de kluisdeuren van de markt en het museum? Of huist er het zaad, klaar om te schieten en nieuw leven te brengen? Trefwoorden: engagement, redding, messianisme, transhumanisme, ecologie, revolutie en tijdscapsules in de kunst.

2# Albert Speers ruïnewaarde

Als architect van het Derde Rijk, maakte Albert Speer begin jaren dertig ontwerpen voor Germania, de toekomstige hoofdstad van de wereld. Speer wou Hitlers macht architectonisch ensceneren. Zoals de bouwwerken van het Griekse of het Romeinse rijk nog steeds herinneren aan hun grootheid, zo wilde Hitler dat zijn imperium ook na verval in ruïne minstens dezelfde roem zou uitstralen. Op basis van dit principe ontwikkelde Speer de theorie van de ‘ruïnewaarde’: door het gebruik van de juiste bouwmaterialen en -technieken kan men voorzien dat betekenisvolle gebouwen ooit, na de ondergang en het verval, ook sublieme ruïnes zullen zijn. De idee van de ruïnewaarde is een complexe, donkere, maar ook een boeiende metafoor. Als de zadenkluis vragen oproept over het statuut van kunst, filosofie en wetenschap als overlevingstrategie bij de onvermijdelijke catastrofe, dan is schoonheid, kennis en cultuur in het licht van Speers ruïnewaarde een celebratie van de esthetiek van de destructie. Het getuigt van een duister vitalisme, het is een pervers antidotum tegen de loutering van het vergeten en de vergankelijkheid, een doos van Pandora. De verbeelding van de ruïne van het apocalyptische landschap na de ramp, zet de deur open voor een ode aan het verval, voor een opstandige esthetica van de ondergang, een therapeutische revolte door de verminking, of een orgie van de vernietiging. Trefwoorden: de esthetica van de vernietiging, de vernietiging van de esthetica, cyberpunk, dystopie, utopie, cultuurpessimisme, trauma.

THEME

1# The Svalbard Global Seed Vault

In 2007, on the Spitsbergen archipelago (Norway), the Svalbard Global Seed Vault was opened, or rather, sealed off. In this underground vault, deep in the arctic rocks, specimens of seeds of millions of plants are preserved to assure the diversity of vegetation in case of a global crisis. This futuristic-looking complex, which was built to resist any possible catastrophe – from global warming to a nuclear holocaust – functions as a sort of time machine. It should enable us to turn back time and return to a past unaffected by the catastrophe. The Seed Vault raises some important questions: can we imagine a ‘Noah’s Ark’ for philosophical ideas, scientific theories or works of art? What is the value of a masterpiece or the Western canon in light of a catastrophe? And what do we NOT want to save for the next generation? What’s the difference between plants and weeds? Isn’t the idea of a new beginning, a life after the future, nourished by our lack of initiative and our inability to take action now, whether it be on a political, environmental or economic level? Are we being held hostage by traumas of the past, making it impossible for us to dream, and instead only safeguarding what we might lose? Are the arts condemned to a similar immobility, as they are locked behind the doors of the market and the museum? Or is art where we’ll find a seed, ready to grow and bring forth new life?

Keywords are: commitment, deliverance, messianism, transhumanism, the environment, revolution and art time capsules.

2# Albert Speer’s ruin value

As the chief architect of the Third Reich, Albert Speer designed Germania, the future capital of the new world. Speer tried to mirror Hitler’s power in his architecture. Hitler wanted the ruins of his empire – should it one day collapse – to rival those of the ancient Greek and Roman empires, and remind future societies of its past grandeur. To meet with these demands, Speer developed the theory of the ruin value: by using the right materials and construction methods, you can ensure that today’s grand buildings will become tomorrow’s sublime ruins, after the downfall and decay. The idea of the ruin value is a complex and dark, but also powerful metaphor. If the seed vault raises questions about art, philosophy, and science as strategies to survive the inevitable catastrophe, then Speer’s ruin value celebrates the aesthetics of destruction, where beauty, knowledge, and culture can ultimately be found in decay. It conveys a dark vitalism: it is a perverse antidote for the catharsis of forgetting and our mortality, a Pandora’s box. The vision of the ruins of the apocalyptic landscape after the catastrophe paves the way for an ode to decay, for a rebellious aesthetic of the downfall, a therapeutic revolt by mutilation, an orgy of destruction.

Keywords here are: the aesthetics of destruction, the destruction of aesthetics, cyberpunk, dystopia and utopia, cultural pessimism, trauma.

OPROEP

Voorstellen tegen 1 december 08

Voorstellen voor een lezing, een presentatie, een ronde tafel of een sessie over deze thema’s (of andere onderwerpen die relevant zijn binnen het kader van dit programma) zijn van harte welkom. Het conferentiecomité staat open voor bijdragen uit verschillende disciplines: beeldende kunst, media kunst, (kunst)filosofie, performance en theater, filmstudies, kunstgeschiedenis, culturele studies, science faction… Interdisciplinaire bijdragen worden in het bijzonder aangemoedigd. De bijdragen kunnen in het Nederlands of het Engels gebracht worden, hoewel de sessies ééntalig georganiseerd worden. Een uitgewerkt programma en de lijst van uitgenodigde sprekers wordt online aangekondigd in januari 2009. Een selectie van de deelnemers zal uitgenodigd worden een bijdrage te leveren aan het online tijdschrift Esthetica. Tijdschrift voor Kunst en Filosofie of het boek dat naar aanleiding van de conferentie gepland wordt. Gelieve een samenvatting (limiet: 400 woorden) en een korte biografie op te sturen naar catastrophe@ugent.be. Uiterste inleverdatum: 1 december 2008. Voor het einde van 2008 weet u of uw voorstel is aanvaard.

CALL

The conference committee welcomes proposals for papers, presentations, roundtable debates and sessions exploring these themes or any other topic relevant to the theme of the conference. Contributions from a variety of disciplines are welcome: fine art; media art; philosophy (of art); performance art and theatre; film studies; art history; cultural studies; technical sciences; biological sciences, politics; ethics… Interdisciplinary papers are especially welcome. Papers or presentations can be in English or Dutch, but sessions will be monolingual. A detailed programme and a list of invited speakers will be announced in January 2009. A selection of participants will be invited to submit an essay, either for the online review Esthetica. Tijdschrift voor Kunst en Filosofie, or for a book that will be published at the occasion of the conference. Please send a summary of your project (400-word limit) and a short biography to catastrophe@ugent.be.

Conferentie comité

Conference committee

Dominiek Hoens (Jan van Eyck Academie, KASK), Frederik Le Roy (Universiteit Gent – Theaterwetenschappen), Mia Vaerman (NGE – Nederlands Genootschap voor Esthetica), Robrecht Vanderbeeken (KASK, Universiteit Gent – Theaterwetenschappen), Nele Wynants (Universiteit Antwerpen – Dept. Letterkunde), Tom Bonte en Eva De Groote (Vooruit).