Vooruit-exe

Het begint een traditie te worden: de eerste twee weken van maart schiet het Vooruit-festival the game is up! zonder pardon alle kanten uit. In 2007, bij de eerste editie van the game is up! luidde de ondertitel You are about to do something you shouldn’t. Toen vroegen we ons af hoe kunstenaars verwijzen naar het spel, met zijn eigen codes en regels. In 2008 werd dat Art for sale en stelden we de precaire relatie tussen de (commerciële) markt en de kunst centraal.

It’s starting to become a tradition: the first two weeks of March, Vooruit festival the game is up! bounces every which way it can. In 2007, the first edition, the subtitle was You are about to do something you shouldn’t. Back then, we wondered how artists refer to the game, with its own codes and rules. With the 2008 theme Art for sale we questioned the fragile relation between the (commercial) market and art.

Ook in 2009 werken we onder de noemer the game is up!. Het festival wil meer dan ooit een publieksfestival zijn waar een nieuwsgierig publiek met (in Vlaanderen) onbekend maar sprekend internationaal werk kan kennismaken.

In 2009 we’ll continue to work under the title the game is up!. More than ever, the festival wants to be a festival for the audience, at which a curious audience can discover sparkling international artists that are as yet unknown in Flanders.

Onder de titel How to save the world in 10 days stellen we ons deze keer vragen over onze toekomstperspectieven, het maatschappelijke en politieke ontwerp ervan, het belang van dreigende catastrofes en hoe de kunst aan dat alles kan bijdragen.

Under the title How to save the world in 10 days we will question our prospects for the future, their social and political design, the importance of impending catastrophes and how art can contribute to all of this.

We gaan in zee met artiesten die in een post-postmodernistische reflex (opnieuw) op zoek willen gaan naar grote verhalen. Artiesten die het geloof in wat komen gaat niet opgeven, maar het herformuleren of in een nieuw perspectief plaatsen. Dat de wereld vandaag in een patstelling terecht gekomen is, waarbij grote verhalen en utopische visies maar weinig kansen krijgen, mag ons en met ons de artiesten er niet van weerhouden om een poging te doen.

We will attract artists that look for big stories again in a post-postmodern reflex. Artists who have not given up believing in what’s yet to come, but reformulate it or put it in a new perspective. The fact that the world has reached a stalemate, in which big stories and utopian visions get very little chance should not stop us and the artists with us from trying.

In een festival van 10 dagen zullen artiesten uit de podiumwereld, de muziek, de mediakunst en dies meer voorstellen formuleren, de wereld ontvluchten of er nieuwe lezingen van geven. Van kleine voorzetten tot utopische totaalvisies, van ecologische labo’s tot sociaal-politieke dystopieën. Want waar het heen moet met ons allen, 6 miljard mensen op een kluit, is geen vraag die je aan hen allen moet stellen. Het is een vraag die je vanuit het individu (de politicus, de zakenman, de kunstenaar) moet laten uitdragen. Hier overrulet de individuele creativiteit de democratische premisse! Dat het festival de wereld niet zal redden, is daarbij een zekerheid. Maar zoals Marge Simpson al tegen haar man Homer zei: “I do not hate you for failing, I love you for trying”.

During this ten-day festival, artists from the worlds of theatre, music, media art, etc. will make proposals, flee the world or offer a fresh perspective. From small passes to full-blown utopian visions, from ecologic labs to socio-political dystopias. Because the question where we, all 6 billion of us, are going, is not a question you should ask all of us at the same time. It’s a question that should be disseminated by the individual (a politician, a business man, an artist). In this case, individual creativity wins over the democratic premise. But as Marge Simpson told Homer: “I do not hate you for failing, I love you for trying.”

Folke Köbberling & Martin Kaltwasser te gast op editie 2009 met hun installatie Crushed Cayenne

Folke Köbberling & Martin Kaltwasser, guests at the 2009 edition with their installation Chrushed Cayenne

Dat het festival een kind van zijn tijd is, blijkt uit het feit dat ook andere internationale festivals zich aan dergelijke grote thema’s wagen. De visieteksten van deze festivals lopen opvallend gelijk met de ambities van the game is up! 2009. Zo lezen we in de programmabrochure van Steirischer Herbst in Graz (Oostenrijk):

De jaren tachtig, dat was het einde van de wereld: zure regen, massale houtkap, AIDS – het was het einde van het verhaal, hoe je het ook draaide of keerde. De negentiger jaren waren niet bepaald veiliger: oorlogen dicht bij de landsgrenzen van het Westen, staten die uiteen vallen, internationaal terrorisme kwam in zwang, de temperatuur steeg… De individuele gemoedstoestand was echter berusting en alles was zo gecompliceerd geworden: er werden vele pogingen gedaan om alle problemen te verklaren. Op hetzelfde moment kwamen individuele en acute problemen op de voorgrond: opnieuw samengestelde families, erbarmelijke werkomstandigheden,de vervaging van de grens tussen de private en publieke sfeer. Dus wat nu? De toekomst van de wereld en de toekomst van elk individu is onzekerder dan ooit. Alles is overduidelijk en verschrikkelijk ingewikkeld. Toch kan een soort van pragmatisch optimisme een verrassend groot potentieel in zich houden. Zelfzeker eigenen meer en meer mensen zich de werkhypothese toe dat het mogelijk is om de wereld te redden. “Saving the World” is dan een extreme metafoor voor het bewust naïeve geloof in de mgelijkheden van actie.

(vrij naar Steirische Herbst, ‘Welt Retten’, oktober 2008.)

That the festival is a child of its time is proved by the fact that other international festivals are tackling the same big themes. The vision texts for these festivals show remarkable similarities with the ambitions of the game is up! 2009. We read the following in the brochure for the Steirischer Herbst festival in Graz (Austria):

The eighties were like the end of days: acid rain, mass deforestation, AIDS – it was the end of the story, no matter how you looked at it. The nineties didn’t feel much safer: wars came closer to Western borders, states fell apart, international terrorism was on the rise, temperatures soared…Our individual state of mind, however, was acquiescence, while everything had become so complicated: a lot of effort was put into explaining all our problems. At the same time, a lot of pressing personal problems came to the fore: newly reconstituted families, dismal work circumstances, the fading of the line between public and private. So what now? The future of the world and the future of every individual is more insecure than ever. Everything is crystal clear and yet incredibly complicated. But somehow, some kind of pragmatic optimism holds surprisingly high potential. More and more people confidently operate under the work hypothesis that it is possible to save the world. In this case, “Saving the World” is an extreme metaphor for the consciously naïve belief in the possibility of action.

(Based on Steirische Herbst, ‘Welt Retten’, October 2008)

Een ander internationaal podiumkunstenfestival, 100 dessus dessous in Parijs, schreef in december 2007 in zijn programmaboekje:

Een festival dat het pessimisme wil doorbreken en dat dreigende catastrofes als een drijfveer ziet om te handelen. Een festival dat zich richt naar al wie er nog in wil geloven dat er nog collectieve avonturen bestaan, zinloos maar emancipatorisch. Een festival voor zij die geloven dat niet alles verklaarbaar en meetbaar is, dat er nog veel speelruimte is voor interpretatie en het absurde. Een festival dat nog wil geloven in gezonde utopieën.

(Vrij naar 100 dessus dessous, ‘we (can) change the World, december 2007.)

Another international stage festival, 100 dessus dessous in Paris, had the following text in its December 2007 brochure:

A festival that wants to bring an end to pessimism and that sees impending catastrophes as a motive to act. A festival that is intended for all those who still want to believe that there is such a thing as collective adventure, meaningless but emancipating. A festival for those who believe that not everything can be explained and made, that there still is enough space for interpretation and the absurd. A festival that continues to believe in healthy utopias.

(Based on 100 dessus dessous, ‘we (can) change the World, December 2007.

Vooruit ontsnapt dus niet aan de tijdsgeest. Godzijdank!

Vooruit is moving with the times. Thank God!