Een woord bij de dood van Hugo Claus
Het moet in ’88 geweest zijn. Hugo Claus woonde even verderop, in St Jansvest, op zelfs geen steenworp van Vooruit. In de Dansstudio repeteerde Jan Decleir voor Gilles de Rais, een monoloog die Claus speciaal voor hem had geschreven. Hugo Claus en Jan Decleir over Gilles de Rais (1404-1440), een van de eerste Europese serie(kinder)moordenaars ooit. Twee monstres sacrés over een monster. Claus kwam regelmatig langs bij Decleir, in dat repetitielokaal op de derde verdieping. Wit of blauw hemd, altijd een sigaret en altijd die verheven glimlach. De Meester. En zo keken wij in huis ook naar hem op.
It must have been in ’88. Hugo Claus lived just up the road in St. Jansvest, a stone’s throw from Vooruit. Jan Decleir was rehearsing in the Dance Studio for Gilles de Rais, a monologue Claus had written especially for him. Hugo Claus and Jan Decleir about Gilles de Rais (1404-1440), one of Europe’s first ever (child) serial killers. Two “monstres sacrés” on a monster. Claus often visited Decleir in that rehearsal studio on the third floor. White or blue shirt, always a cigarette and always with a broad smile. The Master. And that is how we looked up to him, too.
Twee jaar ervoor had hij de Theaterzaal stiller dan stil gekregen met zijn gedichtenrecital Suite flamande. Gent applaudisseerde minuten- en minutenlang voor zijn geadopteerde zoon.
Two years earlier, he had instilled a hush quieter than quiet in the Theatre Hall with his poetry recital, Suite flamande. Ghent applauded its adopted son for minutes and minutes on end.
Ook in ’86. De Morgen dreigt failliet te gaan. Hugo Claus, sinds Het Verdriet van België een levend monument, zet zich achter de reddingsactie ‘1.000 voor 100.000’.
And in ’86, too. De Morgen was facing bankruptcy. Hugo Claus, who had become a living monument since his Het Verdriet van België (The Sorrow of Belgium), endorsed the rescue campaign ‘1000 for 100 000’.
“Als voorzitter van de toenmalige maatschappij was hij er ook bij toen er in de Vooruit een algemene vergadering werd gehouden. Honderden mensen van de meest diverse pluimage waren daar aanwezig. Die vergadering duurde uren, omdat alles volgens de regels van de boekhouderskunst moest verlopen. Claus, die zoals bekend een grote aversie koestert voor dat soort gedoe, heeft het toen zonder morren gedaan. Dat vond ik erg straf, toen, en ik heb me er later nog vaak over verwonderd”, aldus toenmalig hoofdredacteur Paul Goossens.
“As chairman of the then company, he was also there at the Vooruit for the annual general meeting. Hundreds of people from the most diverse backgrounds were present as well. The meeting lasted for hours, because everything had to follow the rules of accountancy. Claus, whose aversion to such things was well-known, oversaw proceedings without complaint. I remember finding that very commendable at the time and have often thought about it since in wonder,” says former Editor-in-Chief, Paul Goossens.
En vorige maand, in Uitgelezen, het levend boekenprogramma van Vooruit en De Morgen, besprak het panel Het Verdriet van België, dat net z’n 25ste verjaardag vierde. “Imposant” en “groots” heette het. Nog altijd. Het leek wel bedoeld als de laatste ode aan de Grootmeester. Ongewild maar welgemeend. Dank u wel, meneer Claus.
And last month, in Uitgelezen, Vooruit and De Morgen’s lively book programme, the panel discussed Het Verdriet van België which had just celebrated its 25th anniversary. “Imposing” and “massive” people said. And today still. It sounded like a final ode to the Grandmaster. Unintentional but well-meant. Thank you, Mr. Claus.
