Meg Stuart in première met Blessed
Meg Stuart bracht vanavond de wereldpremière van haar nieuwe creatie Blessed, een productie van Damaged Goods en EIRA – in coproductie met Volksbühne am Rosa-Luxemburg-Platz (Berlin), PACT Zollverein (Essen), Centro Cultural de Belém (Lisboa), Théâtre de la Bastille (Paris), Festival d’Automne (Paris) en Kunstencentrum Vooruit. Meteen enkele foto’s© Chris Van der Burcht (voor high-res persbeelden contacteer caroline@vooruit.be):
Dit is de eerste maal dat ik een voorstelling uit om het even welke categorie zó slecht heb bevonden dat ik het op geen enkele manier kon laten er op te reageren. Blessed/Meg Stuart zorgde in het publiek voor een zelden eerder ervaren gezamenlijk gevoel van plaatsvervangende schaamte. Het was in geen enkel opzicht sterk, leuk, mooi, ontroerend of inspirerend. Het decor was origineel, maar dat werd dan ook zo verschrikkelijk lang uitgemolken dat het enthousiasme al snel tot een zure brij werd afgeroomd. Het hele stuk was enkel en alleen uiterst vervelend en infantiel. Ik kan me echt niet voorstellen dat hier een ploeg aan heeft gewerkt, dat programmatoren hen ernstig hebben genomen en dat zij dan ook nog een podium onder de Vooruitvlag waard werden bevonden. En natuurlijk is dans een rekbaar begrip en natuurlijk verschillen smaken. Maar doe het dan binnen het genre goed. Zelfs dat bleek onverhoopt. Ik blijf een trouwe klant bij Vooruit, maar vond dat ook negatieve kritiek eens mag worden geuit. Ik ben er zeker van dat een paar goede voorstellingen deze pijnlijke ervaring snel zullen uitwissen. Ik zou iedereen die het stuk heeft bijgewoond de kracht willen toewensen om dit euvel zo snel mogelijk weer te kunnen vergeten.
Griet De Wachter
Beste mevrouw Griet De Wachter wie zichzelf niet durft weg te cijferen, wie maar niet losraakt van het denken in de richting van wie ben ik voor diegene die naast mij zit, of mij perfect in beeld heeft van waar hij/zij is, zal nooit komen tot de openheid die de blik van elk kind zo machtig rijk maakt. Wie dit niet kan, kan ook niet genieten van een voorstelling die je met jezelf in je diepste menszijn confronteert en je dwingt deze pijnlijke confrontatie aan te gaan, want weglopen zou nog zwakker zijn. Dus zou ik durven stellen u beter zou toegeven dat de voorstelling als werk op zich uitstekend zijn werk doet, getuige trouwens je zwakke argumentatie. Het aanhalen van het ‘gezamelijke (zonder n) gevoel van plaatsvervangende schaamte’ duidt in eerste plaats op het feit dat het werkt, dat Meg Stuart overbrengt wat ze wil overbrengen, en dat dat zeker gelukt is bij jou. En in de tweede plaats meen ik ergens in de lagere school reeds geleerd te hebben dat wat iedereen vindt, meestal met een korreltje zout genomen kan worden, want absoluut niet met een kritische blik bekeken. Ik stel u voor hier eens over na te denken, want geheel op mezelf vond ik de voorstelling enorm confronterend, en dan wil ik best toegeven dat ik het niet makkelijk had met de manier waarop, maar het geheel, en zo bekijk je nu eenmaal een werk of voorstelling, was uitermate poëtisch, zat vol assowiaties allerhande, en liet de toeschouwer volledig vrij deel te worden aan deze poëtica… maar dan moet je het kind in je durven bovenhalen, om met een alerte, eerlijke en niet door anderen beïnvloedde blik de voorstelling te aanschouwen, ... waarna je een eigen mening kan vormen, die ongetwijfeld moeilijker te verdedigen valt (al hoeft dit voor mij heus niet) dan die mening die je met zovelen deelt en dus ook onmogelijk uit jezelf kan voortkomen …
dankjewel Meg stuart : “blessed be those ones who …” BertDeGeyter
Graag zou ik hier toch ook even mijn mening toelichten, allereerst vind ik de reactie van bovenstaande comment een beetje overdreven. Volgens hetgene ik daaruit heb afgeleid zijn aldegene wie de voorstelling niet smaakt niet in staat het te begrijpen. Dit is een mening als een ander en kan ook gezegd worden zonder de verwijzing naar een lagere school en schrijffouten, waarbij de schrijver zich duidelijk meerdere voelt aangezien hij zogezegd wél het intellect heeft het toneelstuk te begrijpen en te smaken. Dat vind ik vrij hautain. (zonder hierbij een steen te willen werpen..)Ikzelf ben een paar dagen geleden gaan zien en ik moet zeggen dat ik volledig eens ben met de eerste reactie. Nog nooit, maar dan echt nog NOOIT heb ik zo een saai toneelstuk gezien. Voor mij mag een toneelstuk werkelijk alles doen; vermaken,confronteren,moraliseren,..etc het maakt niet uit, slechts 2 zaken mag een toneelstuk NIET doen; ergeren en/of vervelen. Jammer genoeg waren dat de enige twee zaken die ik ervaren heb gedurende de opvoering. Het eindeloze uitmelken van handelingen irriteerde mij van het begin tot het einde. En dan was er natuurlijk die enorme verveling nog. In die zin begrijp ik Griet de Wachter(eerste comment) wel, ikzelf heb mij ook meermaals oprecht afgevraagd wie dan ook in de zaal dit toneelstuk wél interessant kon vinden. Wie vind het wél boeiend een man het eerste kwartier te zien rondlopen op de scène, dan de volgende twintig minuten in de regen enz …?Aan al de lovende commentaar te zien in kranten, blijkbaar een hele hoop. (Daarom voelde ik ook zo de drang hierop te reageren , aangezien er EINDELIJK ook eens een slechte commentaar te lezen viel..). Dit stuk is heel controversieel. Zoveel is duidelijk. Het niet appreciëren ervan mag niet gezien worden als het niet begrijpen. Het gevoel van plaatsvervangende schaamte, de teleurstelling van de acteur als zijn paradijs dat tevens nep is, verwoest wordt, de onzekerheid, de onbestendigheid,..etc heb ik gezien en begrepen, de boodschap is duidelijk. Niettegenstaande dat heb ik een uur en een kwartier lang moeten vechten tegen de slaap. Dan kan dit stuk gewoonweg toch niet getuigen van hoogstaand theater ?