Bucharest calling

Voor een reeks bijzondere voorstellingen ben ik dezer dagen afgezakt naar Boekarest, hoofdstad van Roemenië. De stad kent zeer boeiende ontwikkelingen op het vlak van de hedendaagse dans. Met radicale artiesten als Manuel Pelmus, Mihai Mihalcea, Edouard Gabia en Cosmin Manolescu ontstaat er een scene als uit het niets. De oprichting een jaar geleden van het Centrul National al Dansului, het eerste centrum voor hedendaagse dans, betekende de eerste stap richting erkenning.

I am in Bucharest, capital of Romania, for a series of extraordinary performances. This city is enjoying some very exciting developments in contemporary dance. A scene has suddenly taken shape, as if out of nowhere, with such radical performers as Manuel Pelmus, Mihai Mihalcea, Edouard Gabia and Cosmin Manolescu. The creation of the Centrul National al Dansului, the first contemporary dance centre, a year ago, was the first step towards official recognition.

Het is duidelijk dat de artiesten die in Boekarest werken qua inhoud en radicaliteit zeker niet moeten onderdoen voor hun West-Europese collega’s. Wel is duidelijk dat de erkenning in eigen land nog gering is en dat de scene dus erg fragiel is. De geschiedenis van de oprichting van het danscentrum spreekt boekdelen, en ging gepaard met demonstraties, politiek gemanouvreer en vooral veel tegenkanting. Dat uiteindelijk de meest progressieve krachten het gehaald hebben, nu Mihai Mihalcea de artistieke en algemene leiding over het danscentrum gekregen heeft, kan alleen maar goede hoop geven voor de toekomst. Die is erg onzeker omdat elk jaar opnieuw de nodige fondsen moeten geozhct worden bij… de overheid. Het danscentrum kreeg wel onderdak in het kolossale Nationale Theater, nog een bouwwerk uit de tijd van Ceaucescu. Met twee volwaardige studio’s en een voorstellingsruimte (in de maak) is hun functionering binnen de stad van onschatbare waarde. Alleszins is de situatie meer dan interessant genoeg om op te volgen en, belangrijker nog, te steunen. Wordt ook voor Vooruit dus vervolgd…

It is clear that in terms of content and radicality the performers at work in Bucharest are certainly every bit as good as their Western European counterparts. However, it is also clear that official recognition in their own country is still limited and that the scene is therefore still very fragile. The story of the establishment of the dance centre speaks volumes, and was accompanied by demonstrations, political manoeuvring and above all lots of opposition. The fact that in the end it was the most progressive forces that won out, now that Mihai Mihalcea has been made artistic and general head of the centre, can only make us hope for the future. This future is very uncertain because the funds needed have to be sought year by year, and from the government. However, the dance centre was given accommodation in the colossal National Theatre, a building left over from the Ceaucescu period. With two fully-fledged studios, and a performance space under construction, their operations in the city are of inestimable value. The situation is in any case more than interesting enough to keep track of and, even more importantly, to support. So for the Vooruit too the story is not yet at an end.